Milou Kleisterlee

Het is moeilijk om te weten wie je nog kunt zijn en wat je nog kunt doen in een wereld waar het lijkt alsof alles er al is in een bepaalde vorm. Als ik in de metro zit kijk ik om me heen. De meeste hoofden zijn in permanente breuk naar beneden gericht. Het licht van het mobieltje dat in een verkrampte hand wordt vastgehouden verdiept schaduwen, maken de gezichten harder. Een enkeling kijkt me aan, geeft me een twijfelende glimlach. Dat is waar ik naar zoek. Ik zoek het op de zware bladzijden van boeken, in de verf die mijn vingers kleurt, in het gesprek met een levenslange vriend, maar vooral ook in de aarzelende glimlach van een vreemde. Een puur contact. Een nieuwe verbinding die mij aan de wereld verankerd. Ik bewaar ze in mijn herinneringen voor de dagen dat ik het lastig vind mens te zijn. Dan schrijf ik ze op in de hoop door de teksten en verhalen heen een verbinding te vormen met diegene die de tijd nam ze te lezen.


Verhalen

Longread

Dwaallicht

22 november 2019

Ik was alleen. Ik dacht dat ik er niet bij hoorde omdat ik niets zei. Ik kwam erachter dat ik er ook niet bij hoorde toen ik alles zei. Toen kwam ik erachter dat niemand zich er helemaal bij voelde horen. Ik probeerde mezelf te zijn zodat ik in ieder geval dat zou hebben. Maar … Lees verder